to dla ciebie zrobić.”
Nie mogłem odpowiedzieć.
Dotknęła papierów.
„Nie mam pieniędzy, o które prosisz. Ale znalazłem ludzi, którzy mogą pomóc nam zrozumieć, co będzie dalej”.
Spojrzałem na zniszczoną kartę z przepisem, a potem na jej poplamione atramentem dłonie.
Pięć dni pracy, a wszystko dlatego, że mi uwierzyła.
Próbowałem jej podziękować, ale mój głos się załamał.
Zakryłam twarz i zaczęłam szlochać.
Skyla podeszła bliżej.
„Archie?”
Potrząsnęłam głową, nie mogąc powstrzymać płaczu.
„Hej” – powiedziała cicho. „Wszystko w porządku”.
„Skyla, co ty zrobiłaś?!”
Wyciągnęła do mnie rękę.
I nagle zrozumiałem, że jeśli pozwolę jej mnie pocieszać bez wyznania prawdy, tylko pogłębię poczucie zdrady.
„Skyla, nie jestem chory.”
Ona się wpatrywała.
“Co?”
„Nie ma diagnozy. Nie ma leczenia”.
Na jej twarzy na moment pojawił się wyraz ulgi.
„Lekarze popełnili błąd?”
Pokręciłem głową.
„Wymyśliłem to.”
Cofnęła rękę.
„Co wymyśliłeś?”
„Wszystko. Chciałem wiedzieć, czy zostaniesz, jeśli nie będzie mnie stać na leczenie”.
Jej wzrok powędrował
