Skyla kiedyś zostawiła mi na lodówce karteczkę z przypomnieniem, że kawa to nie śniadanie. To było wszystko, co mi zostało po mojej spłukanej dziewczynie, po tym, jak zniknęła na pięć dni, nieświadoma, że poważna choroba, do której się przyznałem, była kłamstwem mającym na celu wystawienie jej lojalności. Kiedy w końcu wróciła i położyła coś przede mną, zakryłem twarz i rozpłakałem się jak dziecko.
Kiedy Skyla pierwszy raz zobaczyła, jak wyrzucam ekspres do kawy, pomyślała, że zwariowałem.
„Przestało działać” – wyjaśniłem.
„Próbowałeś to wyczyścić?”
„Kupiłem jeszcze jeden.”
Spojrzała na zastępcę siedzącego na moim blacie.
„Archie, stary pewnie wymagał tylko odkamieniania.”
„Nawet nie wiem, co to znaczy.”
“Wyraźnie.”
Przyniosła porzuconą maszynę do domu.
Dwa dni później wysłała mi zdjęcie, na którym widać, że działa idealnie.
STAŁY. KOSZT: 4 USD.
Wybuchnęłam śmiechem.
To była Skyla.
W wieku dwudziestu czterech lat kończyła studia, jednocześnie pracując na wieczornej zmianie w restauracji.
Jej samochód wydawał okropny dźwięk
